Islandia to ogromne przestrzenie, piękne widoki i cuda natury. Islandia to świat licznych kontrastów i cudów natury: wodospadów, wulkanów, gejzerów czy lodowców.

Wyspa ma powierzchnię ok. 103 tys. km2, jest położona na Grzbiecie Śródatlantyckim, biegnącym wzdłuż granicy płyt Afrykańskiej i Amerykańskiej. Obecnie płyty te odsuwają się od siebie w tempie 20 mm rocznie, powstająca szczelinę wypełnia wypływająca z głębi ziemi magma. Wzdłuż granicy płyt tektonicznych występuje strefa aktywności wulkanicznej i sejsmicznej, występują liczne kratery wulkaniczne, gorące źródła i ekshalacje. Pas wulkaniczny ma szerokość 40 km na północy o ok. 60 km na południu. Prawie całe skalne podłoże Islandii, wszystkie głazy i skały są pochodzenia wulkanicznego, głównie bazaltowe. Najstarsze skały to utworzone w paleogenie płaskie pokrywy bazaltowe. Występują one w okolicy fiordów Wschodnich i Zachodnich. Najmłodsze skały występują głównie na obszarach współczesnej aktywności wulkanicznej. W rzeźbie Islandii dominują wyżyny i płaskowyże pochodzenia wulkanicznego. Obszary te wznoszą się na wysokość od 700 do 1000 m n.p.m. Niewielkie niziny znajdują się na południu wyspy. Niziny są pokryte sandrami i innymi formami polodowcowymi. Obszar wyspy jest aktywny sejsmicznie, około 325 systemów wulkanicznych było czynnych w epoce poglacjalnej: 18 na lądzie, a pozostałe u wybrzeży wyspy. Najsłynniejsze czynne wulkany na Islandii to: Eyjafjallajökull, Grimsvötn, Hvannadalshnukur, Bárðarbunga, Askja, Hekla oraz Katla.

Wiele islandzkich wulkanów jest schowanych pod lodowcami jak np. Snaefellsjokull (nie wybuchł od 700 lat). W powieści Julisza Verne’a „Podróż do wnętrza Ziemi” Snaefellsjokull posłużył bohaterom jako brama do podziemnego siata.

Islandia pozbyła się lodowej pokrywy ok. 10 tys. lat temu, obecnie około 11% powierzchni lądu zajmują lodowce. Największym lodowcem Islandii jest Vatnajökull, znajdujący się w Park Narodowy Vatnajökull. Lodowiec Vatnajökull ma formę czapy lodowej i zajmuje powierzchnię 7800 km².  W 2019 roku park został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Ze względu na położenie geograficzne, na Islandii spotyka się ciepłe, wilgotne powietrze z południa z zimnym, suchym polarnym. Południowo-zachodnią część wyspy opływa prąd zatokowy Golfsztrom oraz jego odnoga Irminger. Prądy te przenoszą ciepłą wodę z podzwrotnikowych szerokości geograficznych. Od północy napływa zimny prąd Grenlandzki z wodą w temperaturze najwyżej 0-3 °C. Od wschodnich brzegów Grenlandii do północnych Islandii płyną duże kawały lodu. Na wyspie można wyróżnić dwie strefy klimatyczne: klimat umiarkowany chłodny na  południe wyspy oraz klimat subpolarny na północy. Na wyspie nie ma dużych upałów i bardzo mroźnych zim, lato jest stosunkowo krótkie i dość chłodne, a zima długa i łagodna. W zależności od położenia, średnie temperatury zimowe wahają się w zakresie od –5 do 0 °C, natomiast temperatury w miesiącach letnich znajdują się w zakresie od 9 do 12 °C. Roczna suma opadów mieści się w granicach od 500 do 2000 mm, w mieście Reykjavík wartość ta wynosi 870 mm.

Najczęstszymi formacjami roślinnymi Islandii są łąki i tundra. Roślinność drzewiasta Islandii jest uboga, tworzą ją głównie zarośla brzozy (Betula odorata), jarzębiny (Sorbus aucuparia), wierzby (formy krzaczaste) i jałowca. Prawdziwe lasy tworzy tylko brzoza, ewentualnie z domieszką jarzębiny i wierzby. Lasy islandzkie charakteryzują się bogatym runem i stosunkowo urozmaiconą fauną. Największe lasy brzozowe spotyka się na wybrzeżu, w okolicach Akureyri. Na wyspie znajduje się 20 rezerwatów i 3 parki narodowe.